---

 راهيان خط شيطان ... !!  (1-3)  

نوشته: حميد عاشور           

 

از زمانى كه انسان به تفكر اغازيد ، ثنويت اشياء را در افسانه ها ، مثل ها و متل ها ، مد نظر داشت . و به تدريج كلمات متضادى تا بى نهايت شكل گرفت همانند : خوب ــ بد ،  صحيح ــ غلط ، راست ــ كج ، دروغگويي ــ راست گويي ، شهامت ــ رذالت ، مثبت ــ منفى ، خير ــ شر ،امانت ــ خيانت  و ...

 

   اين طرز تفكر به تدريج با تقدم تأخر ، از افسانه ها [ خاصة بابلى ان كه دو هزار سال قبل از ميلاد مسيح  ــ گلگامش ــ ]  به اديان و فلسفه راه  يافت !

در اديان ، هر كلمه اى و عملى  ، با بار مثبت به پرى ها و فرشته ها  نسبت داده شد .    و و حامل يا حاملان صفات مذموم را شياطين و اهريمنان نام نهادند  .   و ازان به بعد شيطان نماد و مظهر تمامى معصيات تجلى  و مار بعنوان  پاكار و همزاد شيطان ، تجسم يافت !!   

 

... و اين نوع تفكر لا جرم به هنر و ادبيات و سياست  راه باز كرد .  

امروزه نيز مى بينيم كه حتى قوانين كشورهاى متمدن ،  صفحات بسيار قطورى از بايدها ونبايد هاست  ! و هر انكه را كه از قوانين وضع شده [ الخطوط الحمر ] پا فراتر نهد  ، بعنوان مجرم  يا قاتل و يا متخطى از قانون و ... مجازات  مى كنند . تنها كسانى كه بر قانون تعصى دارند ، هيپى ها و پانك ها و فالانژها و اواره ها و ولگردان  و زنان دوره گرد و منحرفان جنسى و ... هستند . 

در فلسفه كه چار چوب   تئورى  سياسى طراحى مى شود ، از افلاطون و ارسطو جان مى گیرد تا به كارل ماركس و انگلز مى رسد . حتى ارسطو اعتراف مى كند كه خمير مايه ى افكارش را از افسانه ها و ترانه هاى هوميروس به عاريت گرفته است .

 

در ادبيات فارسى  معاصر جغرافياى باصطلاح ايران ، نويسندگانى  چون جلال ال احمد ،

اين انسان ترك تبار ؛ متخلفين از دايره ى  متعارف در اجتماع  را با زبان كوچه بازارى خودشان مخاطب قرار مى دهد و انان را الدنگ ــ شارلاتان ــ لكاته ــ  ديوث [ اين كلمه در فارسى به غلط ، ديوس نوشته مى شود ] ــ پدر سوخته و ... مى نامد . و گفته ها و نوشته ها ى ماليخوليائى و مبالغه اميز غرب زدگان دو اتشه و تئوريسن هاى جورواجور كم سواد را لاطائلات ، خزعبلات ، جفنگيات و  مى نامد ... !

و براى نمونه در كتاب مدير مدرسه ، به شاگردى كه از محدوده ى قابل قبول اجتماع خارج  و منحرف شده است  تشر مى زند كه : پدر سوخته ، شاشت كف كرده است برو مستراح خالى اش كن . چرا بچه هاى مردم را بد بخت مى كنى ؟ !!

 

... در سياست نيز دوستانى از ماكياول ،  بخاطر تز معروفش كه :

 هدف وسيلة را تعيين و تبيين مى كند جانبدارى مى كردند . و اين به زبان جلال ال احمد ، يعنى : سياست =  پدر سوختگى ..!

 

 جانبدارى و ترويج اين گونه دكترين ها ، كار ما احوازى ــ اهوازى ها را به جايي كشاند تا مرحله ى بعدى اين فاجعه ، به منصه ى ظهور برسد و تئورى ديگرى كه سابقا ً مخفيانه و پشت درهاى بسته از جانب منحرفان سياسى [ ديوثان ] صورت مى گرفت . امروزه با كمال وقاحت و علنيت  تبليغ و ترويج مى شود . باينكه : ما براى منافع [ ملتمان  ! ]، حتى با شـيـطـان  هم معامله مى كنيم ...!!! 

 

... خيلى منتظر ماندم تا بلكه يكى از ياران و همفكران قديم و جديدم ، همتى كند وبا  اين گونه خزعبلات ؛ مواجه كند . متأسفانه يا تاكتيك و يا استراتجى و يا هم مشربى ،مانع شده تا اقايان ؛  عكس العملى نشان دهند . 

من بخاطر تبرّى از اين گونه اشخاص و محافل و با هر اسم و اتيكتى و نيز بخاطر روشن كردن  اذهان جوانان معصوم ملتم خصوصا ً در خارج از وطن ؛ وظيفه ى خود ديدم  كه   اين مقاله را  تقديم حضور كنم .

 

با عرض معذرت از اينكه اين مقدمه طولانى شد . سه نمونه ، يكى از ادبيات شفاهى ملت خودمان و خلاصه ى  دو داستان ديگر را كه شهرت جهانى دارند ؛ در رابطه با شيطان و همكاران او را از ديد ادبى كلاسيك خدمتتان معروض مى دارم و استتناج را به عهده ى شما خوانندگان وا مى گذارم ...

 

حكايت اول از ادبيات شفاهى عرب الاحواز :

 

... صيادى [ بخوان شيطان ] بود  كه هميشه به شكار پرندگان مى رفت . يا بهتر بگوييم اموراتش از اين  طريق مى گذشت . بعد از هر شكار ، قسمى را مى فروخت و باقي مانده را كباب  و نوش جان مى كرد !

روزى  فكربكرى  به سرش زد . كه چرا هر روز به اين باغ و ان جنگل برود ؛ بهتر ان است  كه خود پرندگان خدمتش ايند  !

 

اين فكررا به صورت عملى [ بخوان پراكتيك ] به اجرا در اورد .

براى اخرين بار به جنگل رفت . پرنده اى را زنده شكار كرد و بخانه اورد .

بال وپرهاى او را قيچى كرد و در قفسى جا داد . هر روز چند بار به او سر مى زد ، دستى به سرو گردن او مى كشيد و  اب و دانه اش مى داد . صياد اين كار را انقدر ادامه داد تا پرنده ى مسكين گذشته اش را فراموش كرد و با او ضاع جديد اخت گرفت [ شست و شوى مغزى ]  .

 

... صياد كه خلقيات پرنده را از قبل خوانده بود  [ روانشناسى ] و از باز گشت طعمه ى خود به خانه و كاشانه ى جديد  مطمئن شد  ، او را رها كرد . پرنده پروازى كرد  و بر اولين درختى كه ديد  فرود امد . پرندگان ديگر ، كه اورا چاق وچله ديدند ؛ جوياى حال وى و دليل سر حاليش را  با زبان خودشان جويا شدند . و او هم شروع كرد به تعريف و تمجيد ميهماندار پر سخاوت و مهربانش .

پرندگان ديگر ، يا به دليل سادگيشان و يا به تصور رسيدن به نعمتى بى محنت ؛ حرف رفيقشان را باور كردند و همراه او به لانه وكاشانه ى جديدش هم سفر شدند .

با ورود پرندگان به قفس ، صياد كه منتظر انان بود در قفس را بست و به استثناى پرنده ى دست يارش ، همه را گرفته از دم تيغ گذراند ...

 

چند و چندين سال بر اين منوال گذشت ...

 

در اينجا  قصه ى ما با دو روايت مختلف به انتها مى رسد  . نهايت اول مى گويد : كه عقاب تيز بينى متوجه كار زننده ى پرنده ى مزبور مى شود و او را در هوا هنگام پرواز مى قاپد و با چنگال و ناخنهاى تيزش تكه پاره مى كند .

 

و نظر دوم مى گويد كه : پرنده بعد از مدتى مريض و بى حال مى شود و بعد از اينكه صياد از سلامتى او مأيوس مى شود [ كارت سوخته ] ، او را زنده  زنده  جلو سگان مى اندازد ... !!

     

  

  اين فصل را با درد  دلى با محققان و نويسندگان و صاحبان اتيكت هاى جور وا جورمان به اتمام مى رسانم تا به انها گفته باشم كه : ما مثل ها و متل ها و افسانه هامان را و ادبيات شفاهيمان را  با حجت مرتجع بودنشان ، مهمل داشته ايم و روى انها كار نكرده ايم  . و اگر كسانى چون نويسنده ى اين مقال در صدد تشريح و احياء مثل ها بر ايند ، كسكى با اين گفته اش ،  بى سواديش را بر ملا مى كند كه : بگذار حميد و امثالش با اين كارها ، احوازشان را ازاد كنند  [ زكـّــى ... صحـّت خواب !! ] . 

                                                                                     

 

 

                                                                                            دنباله دارد