در هجدهم دسامبر ١۹۷۹
مجمع عمومی سازمان ملل متحد، کنوانسیون رفع تبعیض علیه
زنان را به امضاء رساند.
گرچه
سی ویک سال از عمر کنوانسیون رفع تبعیض علیه زنان می
گذرد،
وحدود
۸۶
کشور جهان این
معاهده
را
به
امضاء
رسانده اند و
متعهد شده اند که تلاش برای برابری زن و مرد در جامعه
را تسریع
خواهندبخشید،
اما
هفت کشور
، و
از جمله ایران از
قبول
پیوستن به آن
امتناع ورزیده اند.
دقیقا همزمان با سیاست سرکوب علیه تمامی گرووهای
اجتماعی وتمامی ملل در ایران، و
در کنار به اجرا در آوردن مفاهیم و تئوری های
ضدانسانی و ضدزن، جمهوری
اسلامی زنان را به دلیل نقش برجسته شان در جنبش های
سیاسی، وخصوصا اجتماعی که به دنبال برابری حقوق زن و
مرد و عدالت اجتماعی هستند به شدت تحت فشار قرار داده
است و تعقیب و آزار فعالان زن را با جدیت دنبال
کرده و هرگونه صدای حق طلبانه
آنان
را با سرکوب و زندان پاسخ می دهد.
به هرعنوان،
از آن جایی که
نیمی از
جمعیت احواز
یا ایران عموما را زنان
تشکیل می دهند،
وآنان در مسائل اجتماعی وسیاسی وفرهنگی و مبارزات و
اعتراضات نقش تاثیرکننده
ای داشته اند، بدین سبب
رٍژیم دیکتاتور وسرکوبگر وآزادی کُش همواره
با علم به این موضوع برای به عقب راندن
روحیه مبارزه جوئی ، بیشترین سرکوب های اجتماعی را
برآنان اعمال می کند،مع
هذا در طی سی ویک سالی
که از عمر کنوانسیون رفع تبعیض علیه زنان می گذرد،
مبارزات زنان چه در أحواز با مشارکت مستقیم در تمامی
مبارزات ملت عرب احواز وچه در ایران عموما از یکسو، و
رشد وآگاهی سیاسی در میان ملتهای تحت ستم ودر ایران
عموما و مخالفت مردم با نظام
استبدادی
از سوی دیگر، به خلق تعریف جدیدی از زن منجر شد.
وناگفته پیداست که حضور و وجود شیرزنان غیور وروحیه
مبارزه واستقامت آنان دربرابر ظلمی که علیه همه
اعمال شده است ،رشادت شیر مردان خالق انتفاضه
های مقدس وتاریخی مثل انتفاضه احوازی "15 نیسان" رادر
پی داشته ،وهمیشه در کنار دلاوریهای فرزندان وهمسران
وپدرانشان نام وحضورشا در تاریخ جاودانی بوده وخواهد
ماند.
دلال
أحوازی
2010/04/01